Tuesday, November 28, 2017

प्रसन्न दिवस

सकाळी डोळे उघडले आणि परत एकदा पोटात खड्डा पडला.
दूध घ्यायला जाताना मी जरा वळसा घालून जातो. कारण मागच्यावेळी वाटेतल्या दुधवाल्याने एक रुपया जास्तच घेणार असे झोपेतीलइतर गिर्हाइकांसमोर ठणकावत मला दुखावले होते.
परत येताना मी सकाळी फिरणे चांगलेह्या सबबीखाली आणखी दुरुन येतो. ह्याला कारण वाटेतील मंदिर. मंदिरात जाणारा मीदोन वेळा स्वखर्चाने गळका नळ बदलून दिल्यावर तिसर्यांदा तरी मंदिर ट्रस्टने ते काम करावे अशा अपेक्षेने मंदिरात गेल्यावर ट्रस्टीने वसकन ओरडून भक्तांसमोर माझ्या विचारावरची त्यांची भक्ती दाखवून दिली होती.
मंदिराला बगल देऊन जवळच्या गल्लीऐवजी पुढची गल्ली मी घेतो कारण तिथे माझ्या इमारतीच्या अगदी बाजूच्या इमारतीचे गेट येत नाहि. त्या इमारतीत दररोज वरच्या टाकीतून पाणी का गळते हे विचारल्यावर तिथल्या सेक्रेटरी आणि त्यांच्यामुळे वॉचमनने माझ्या बिग थिंकिंगवर पाणी ओतून झाडले होते.
मी अशी भटकंती करून वाटेत कुठेहि वेगळी विघ्ने दिसोत असा विचार करत अर्ध्या तासाने  घरी येतो आणि कामावर जायची तयारी करतो.
सर्वांनाच वाटते की आपल्याला हिरवा सिग्नल मिळावा पण माझे कारण वेगळेच असते. लाल सिग्नल दिसला तर आपसूक माझा हात लॉककडे जातो आणि काचाहि वर होतात! ब्रेकवरच्या थरथरत्या पायाला, माझ्या गाडीचे दार उघडून लाल सिग्नलला थांबल्याबद्दल शिव्या घालणारा माणूस आठवत असावा.
लंच टाईममधे मी इतरांसोबत फिरायला जायला टाळतो कारण छोटे-मोठे काहि विकत घेऊन पैसे दिल्यावर सुट्या पैशाच्या रुपात मला चॉकलेट् घ्यायची नसतात.
ऑफिसमधील कुणीहि सोबत नसतानाच मी पेट्रोल भरायला जातो कारण क्रेडिट कार्डावर पैसे देताना पुढील एक रुपयावर राऊंडिंग करण्यावरून माझे हसे उडालेले असते.
संध्याकाळी जिन्याजवळचे सोसायटी ऑफिस उघडे असेल तर कधी एकदा लिफ्ट येते असे मला होते. कारण ओला - सुका कचरा वर्गिकरणकमीत कमी पाणी वापरदेखाव्यांपेक्षा गळतीला महत्व अशा अनेक कारणांवरून मला उधळले गेलेले असते.
टीव्ही वरची डिबेट्स बघत जेवून मी झोपायला जातो. उद्या तरी सकाळी ह्यासगळ्याकडे संपूर्ण कानाडोळा किंवा तडीस नेणार्‍या  डोंबिवली फास्टच्या निगरगट्टपणाने मला जाग यावी असा विचार करत मी झोपी जातो.

Friday, November 22, 2013

नक्की बदल होत आहे...

काल कोन्हवली गावात, चिपळूणपासून २.५ तासावर, शैक्षणिक केंद्र संमेलनात म्हणजे शिक्षकांच्या शाळेत गेलो होतो ! एका केंद्रात साधारण १२-१५ शाळा असतात. सर्व केंद्रांनी महिन्यातून एकदा असे संमेलन भरवून त्याचा अहवाल सादर करणे अपेक्षीत आहे. सर्व शिक्षकांनी एकत्र येऊन चर्चा करणे, शैक्षणिक समस्या सोडवणे, विचारांची देव-घेव असे स्वरूप असते.
देव्हारे केंद्रातर्फे आयोजित केलेल्या कालच्या सत्रात ४० शिक्षक होते. प्रार्थनेनंतर (होय, शिक्षकांचीही प्रार्थना!), पर्यावरण संतुलन ह्या विषयासाठी सह्याद्रीला बोलावले होते. त्यानंतर पुस्तक परिचय, नविन उपक्रम असे काही आणखीही कार्यक्रम होते. प्रत्येक कार्यक्रमानंतर थोडे खेळ! कोन्हवलीच्या शिक्षकांनी भरवलेल्या छोट्या प्रदर्शनात एका शिक्षकांनी एक कॅलेंडर कापून शिवाजी महाराजांच्या आयुष्यातील काही महत्वाचे टप्पे स्वतःच्या टीपणीसकट छान दाखवले होते. तसेच छोटे छोटे घनाकृती खोके वापरून गणित शिकवण्याच्या सोप्या पद्धतीही दाखवल्या होत्या. काही शिक्षकांनी रांगोळ्याही काढल्या होत्या. इंग्रजी शिकवण्याच्याही काही सोप्या पध्दती काही शिक्षकांनी दाखवल्या होत्या.
सुंदर परिसर, सर्वांचा सहभाग, अगदी घरगुती वातावरणामुळे कार्यक्रम छानच झाला. कोन्हवलीच्या शिक्षकांनी जेवायला तर चक्क मसाले भात, पुरी, कुर्मा, जिलबीची सोय स्वत:च केली होती. सगळ्यात मुख्य म्हणजे, विद्दार्थ्यांकडे ताटे मांडणे, वाढणे आणि चक्क ताटे घासण्याचीही जबाबदारी दिली होती.
नक्की बदल हो आहे...

Thursday, October 31, 2013

परिस्थितीचा बुरखा

शाळेतून पुस्तके विकत घेण्याची तारीख जाहिर झाल्यावर आम्हि गर्दी टाळण्यासाठी अगदी पहिल्याच दिवशी लवकर जाऊन नंबर लावतो. गर्दी टाळून काम कसे केले ह्या बद्दल स्वत:ची पाठही थोपटून घेतो.
सरदार पटेलांच्या जन्मदिवसानिमित्त सगळीकडे छोटे मोठे कार्यक्रम होत आहेत. पटेलांच्या अंगी असणारी चुणूक लहानपणीच दिसून आली होती. त्यांच्या शाळेतील एका शिक्षकांनी सर्व वह्या पुस्तके त्यांच्याच दुकानातून घ्यावी अशी जबरदस्ती विद्यार्थ्यांवर केली होती. ह्या परिस्थितीपुढे न नमता पटेलांनी सर्व विद्यार्थ्यांची एकी घडवून शिक्षकांचा हा बेत हाणून पाडला.
पटेलांचा फक्त जन्मदिवसच आमच्या मुलांच्या शाळेत साजरा होतो. अर्थात आढ्यातच नाही तर पोहर्‍यात तरी कसे येणार?

Saturday, January 1, 2011

बस (ती) गाणी

काल ac बस मध्ये चढलो. बरीच भरलेली होती. conductor सगळ्याना थोडे थोडे पुढे सरकून घ्यायला सांगत होता. पण लोक ऐकतील तर ना!
मी जरा गर्दीतून वाट काढत काढत थोडा settle होण्याचा प्रयत्न करत होतो. थोडे सेटल झाल्यावर जरा आजूबाजूला काय चालले आहे, बसचे वातावरण जरा जाणवायला लागले. आणि हे register झाले की बस मध्ये हिंदी गाणी चालू आहेत. पहिल्यांदा कानावर गाणे नुसतेच पडत होते, मग हळू हळू ऐकायला लागलो.
पहिलेच गाणे जे ऐकले ते "अगर तुम मिल जाओ जमाना छोड देंगे हम...." मनात विचार आला असे कोणी करते का? माझ्या मनात "अगर तुम उठ जाओ खडा रहना छोड देंगे हम..." हाच विचार.

त्यानंतर थोड्या वेळाने आणखी एक गाणे..."जब से तेरे नैना मेरे नैनो से लागे रे..." त्यात एक ओळ अशी आहे (खरेतर मलाही आता आश्चर्य वाटते आहे की मी एवढे लक्ष देऊन गाणी कशी ऐकली!) "जाब से मिला ही तेरा इशारा...हो राही ही बेचैनिया..." आणि माझ्या मनातला विचार अगदी सोपा होता...त्या पर्सची जेंव्हापासून हालचाल चालू केलीस तेंव्हापासून तू कधी उतरणार ह्याची बेचैनीने मी वात बघत आहे!

पुढचे गाणी होते "आंखो मी तेरी अजब अजब सी अदाये है..." त्यात एक ओळ अशी आहे "दिल को बना दे पतंग सांसे ये तेरी हवाये है..." आणि मी विचार केला की जर का बाजूचा माणसाने रात्री थोडी कमी घेतली असती आणि सकाळी जर नीट ब्रश केला असता तर....

आणि तेवढ्यात नजर समोरच्या रोलिंग डिस्प्लेवर गेली...
"बेस्ट बस मध्ये आपले स्वागत आहे..."

Tuesday, September 29, 2009

नक्की लहान कोण?

बागेतून फिरताना एकदम आवाज आला "तिकडे जाऊ नकोस, पडशील". नेहमी प्रमाणे एक पालक आपल्या मुलाला अनावश्यक भीती दाखवत होते. मुलगा खेळ थांबवण्याचे चिह्न दिसत नव्हते. मनात आले चला मुलगा तरी हुशार आहे. परत थोड्यावेळाने पालक ओरडले , "तिकडे जाऊ नकोस, काळा साप येइल". खरोखरी ह्यांना जे बोलत आहेत ते व्हायला हवे आहे का? थोड्या वेळानंतर नविनच शास्त्र उगाराले गेले, "आता, तुला कोणीतरी उचलून घेउन जाईल". मनात शंका आली, ह्या दोघात नक्की लहान कोण?
थोडे पुढे, झोपाळयावर एक बाई एक-दिड वर्षाच्या मुलाला मांडीवर घेउन छान झोके घेत होत्या. खरे तर एक-दिड वर्षाचे मूल एकटे नक्कीच बसू शकते. मी पुढे जून त्यांना झोपाळा तुटू शकण्याची सूचना दिली. वर झोपाळा तुटला तर म्युन्सिपाल्टीच्या कृपेने कधीही दुरुस्त होणार नाही हे ही सांगितले. झाले मी एक नविन शत्रुच निर्माण करुन घेतला होता! बाई माझ्यावर इतक्या चिडल्या की परत माझ्या मनात शंका आली, ह्या दोघात ....
परतिच्या वाटेवर दोन मुले पालकांच्या अवति-भोवति खेळत होती. पालकांची चर्चा कानावर पडली "काय हा पोर्शन, कुठून चालू करावे हेच समजत नाही"... आणि परत माझ्या मनात शंका आली, ह्या दोघात ....